|
Tarih 6 Mayıs 2006 . İlk turun son mücadelesi bu sabaha karşı sona erdi ama bu sitenin adının arkasından gidenlerin üzecek şekilde , Rockets : 3 – Utah : 4.
7 maçlık bir serinin ardından yazılacak o kadar çok şey var ki aslında ama hiçbir şey yazasım gelmiyor. Ben de fona aldım Şebnem Ferah–Can Kırıkları’nı o anlatacak ben yazacağım.
Evet, seri 2007 Play-Off’larının en uzun serisi oldu ve Mehmet Okur’un sponsorluğunda bütün maçları izleyebildik ve gözümüzle gördüğümüz üzere mükemmel bir seri oldu. Pota altlarında can alındı, can verildi ve 6 Mayıs Sabahıyla birlikte de canımız çok kırıldı.
Seriyi ufaktan analiz etmek gerekirse; Seri öncesi gerek ev sahibi avantajımız sayesinde gerekse de ligin en iyi pivotu, koca adam Yao Ming ve bu sene Yao’nun sakat olduğu dönem de taş üstünde taş, baş üstüne baş bırakmayan Tracy Mcgrady etkenleriyle seri de favori olarak gösteriliyorduk birçok basketbol otoritesi tarafından.  |
Seri de böyle başladı favoriydik sahaya çıkıyorduk, ilk yarıları kötü oynadığımız maçlarda genel de Tracy Mcgrady’nin kişisel gayretleriyle sahadan galip ayrılıyorduk . İlk iki maçın senaryosu baya baya birbirine benziyordu bu yüzden de iki maçta tek sonucu bağlanıyordu. T-Mac isterse maçı kazanabiliriz yoksa işimiz çok zor, çünkü ilk iki maç sonunda gözüken oydu ki; Mehmet Okur Yao Ming’i iyi savunuyor, dış şutörlerimiz şut atarken şut sokmayı değil sadece atmayı düşünüyordu bunların yanı sıra takımın en tecrübeli ikinci ismi Sayın Juwan Howard’ta felaket performansıyla aldığı paranın hakkını veriyordu (!) . Şu iki maçta gözüken ikinci güzel şey de Hayes’in tekmeye kafan sokan oyunuyla takıma dahil olduğundan beri taraftarın gönlündeki yerine bağdaş kurmaya devam ediyordu. Tabi o kadar yazdık Kanlı Kartal Jeff Van Gundy’nin hakkını yemeyelim hamleleriyle çok iyiydi.
Seri Salt Lake’e taşınırken birçok kişi bu işin bittiğini düşünüyordu en azından deplasmanda bir maç alırız, Houston’da da işi bitiririz. Ama kazın ayağı öyle olmadı pek. Utah Jazz Energy Solutions Arena’daki ilk maçta bizi rahat yendikten ki o maç Rockets kariyerindeki bir maçta en az sayı atılan maç oldu ne yazık ki (67), ha biz bu maçtan sonra televizyon karşısında utanırken topçularımızın da yüzlerinin kızarıp formamızın rengini alacağını, 4. maçı kazanacağımızı düşünürken akıl da kalacak bir ifadeyle Utah bizi ezdi. Bu maçlarını ayrıntısına girmek istemiyorum pek zira aklıma geldikçe dizlerim titriyor bi ağlamaklı oluyorum. Ama özet Yao ve T-Mac rezil iken, takım diğer adamları felaketti. Belki burada Shane Battier’i ayırabiliriz seri boyunca 7 maçta da en azından savunma da bir standart ile oynadı.  |
Zaman Toyota Center zamanı olunca maçta Rockets’in oldu. T-Mac bu maçta kendi kariyer rekorunu kırdı 16 asist yapıp üzerine de 26 sayı atınca kameralara göz kırpmaya başlamıştı. “ Gençler bana güvenin bu seri bizim” diyordu nitekim biz de inandık ve düştük Salt Lake yollarına. Bu maç deplasmanda kazanmaya en çok yaklaştığımız maçtı ama Kanlı Kartal maçın sonların da Kel Kartal’a dönüştü ve maçının sonun felaket oynadık ve fark yine tırmandı 12 sayıyla mağlup olduk. Artık her şey son maça kalmıştı.
2005 yılında da böyle bir seri yaşayan genciyle, yaşlısıyla Rockets taraftarında Deja vu korkusu buna bağlı olarak ta kalp sıkışmaları gözlenmeye başlamıştı. Hatırlayacağınız üzere iki sene evvel de Dallas karşısında 2-0 öne geçip 4-3 kaybetmiştik seriyi. Öyle böyle derken 6 Mayıs geldi 4.30 ta serinin son maçı için televizyon karşısına geçtik. Maça çok kötü başladık hatta fark tırmandıkça tırmandı bir ara 15 e kadar çıktı ki en azından ilk yarıyı sonucu tabela da 53-43 yazıyordu. 3. çeyreğe müthiş girdik biraz olsun inanmaya başladık ama Utah çok iyi cevap verdi yılmadık son çeyreğe de öyle girdik ve olmayacak oldu öne geçtik 6 sayı farkla ama ne olduysa ondan sonra oldu. Farkı eritip öne geçmemizi sağlayan sistemden uzaklaştık, T-Mac şuta dayalı, Yao’da üçlüğün oradan denediği gereksiz şutlarla Jazz’ın tekrar öne geçmesini sağladı süper düomuzu Gundy’de eşlik edip takıma gerektiğince etki edemeyince boğazımızda düğümler, gözümüzdeki yaşlar ve yiten umutlarla sahadan 103 – 99 yenik ayrıldık.Seri sonunda T-Mac 3. maçta şahtı ama maalesef biz 4 maçta mat olduk.
Maç sonunda olanlara inanamadığız gibi, Tracy McGrady’nin 6. defa playoff ilk turu hezimetini düşünürken “O” nun gözyaşları yüreğimizi biraz daha dağladı ve sonuç itibariyle bu tatsız tuzsuz yazı çıktı ortaya. Aslında konuşacak fazla bir şey yok Utah bizden fazla hak etti ve seriyi aldı. Biz de iki süper starımızla şezlongda yerimizi aldık .  |
Yazıyı ayrıntı vererek daha fazla uzatmak istemiyorum genel olarak zaten herkes seriyi izledi. Şimdi biraz kafamızı toplayıp, olanları sindirip, Utah’ı alkışlayıp ölü sezonda ne yapacağımızı düşünmeliyiz. Benden bu kadar yakın zaman da playoff kalıntıları yazısıyla dönerim huzurlarınızla. Kendinize iyi bakın, Rox Kardeşliğinden ayrılmayın NOT: Can kırıkları şarkısın dinlemek istiyorsanız linki burada buyurun madem kardeşiz sizi de aynı psikolojiye davet ediyorum ;) Ha bu şarkıdan sonra da Böyle Kahpedir Dünya’yı dinledim ama onu koymayacağım mp3 sitesi mi canım burası… http://download.yousendit.com/6C66FE771B065CFC
Cüneyt Açarçiçek
Bu mail adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır
|
