Yeni sezon, yeni kadro, yeni coach, yeni Gm, yeni salon dizaynı, aynı ama artık daha gerçekçi bir hedef. Hepimizin heyecan içinde beklediği yeni sezon başladı da ilk haftasını geride bıraktık. Sezon başlamadan önceki kafalardaki onlarca soru yavaş yavaş bize ipuçlarını vermeye başladı. İlk haftadaki 5 maçımızın değerlendirmesini yazarken gelecekten umutluyum, ilk haftayı sorunsuz devirdik geride uzun, zorlu ama bir o kadar heyecanlı ve ümit vaat eden bir maraton var.

30 Ekim @ Staples Center (Shane Stole The Show)

Maça geçen senekiyle aynı ilk beşimizle başladık. Rafer - TMac - Shane - Chuck - Yao. Bir çoğumuz hazırlık döneminin göze en çok çarpan oyuncusu Scola'nın ilk beşte başlayacağını düşünürken, Coach ''A'' onu benchte başlattı. Ama asıl sürpriz bu değil, maçın başlamasına bir gün önce gelen haberdeydi. Adelman vücudunun daha hazır olmaması nedeniyle Francis'in rotasyon dışı olduğunu söylemiş, Rafer'dan kurtulmayı dört gözle bekleyen bünyeleri şoka uğratmıştı. Forumca ufak bir dalgalanma yaşadıktan sonra sezonun ilk maçının verdiği heyecanla maça kenetlendik (sanki biz oynayacağız). Maça kötü başladık, rotasyonumuzun yeni ve oturmamış olduğu her halinden belliydi. 2.periyodun ortalarına doğru Lakers Mamba'yla farkı 13 sayılara kadar çıkartmıştı. Sonra ise olaya T Mac el attı, Yao ve Mike James yardımcı oyuncu dalında Oscarlık performans sergilediler harika bir 3. çeyrek ve 4. çeyreğin ilk 10 dakikası... Ama o'da ne? T-Mac'in Staples'ta azmasına pek alışık olmayan Kobe, takımızdaki oyuncuların son 2 dakikada oyun disiplininden kopması ve saçma sapan top kayıplarıyla son 13 saniye kala skoru eşitlemesi. Hah dedik yine elimizdeki maçı verdik; sahneye 10 komodo ejderi gücünde, güllecilerin güllecisi, canımız, kanımız Shane Battier'imiz çıktı, çaktı el üstünden güllesini, güle güle Lakers. Zorda olsa kazasız belasız atlatmak açılış maçını bence çok önemliydi. Hemen bir istatistik vereyim (maç Lakers maçı olunca istatistikleri es geçmek olmuyor sayın seyirciler) NBA tarihinde açılış maçını kazanamayan hiç bir takım şampiyon olamamış...

1 Kasım @ Energy Solutions Arena (TMAC PAYBACK!)

Utah Jazz.. Carlos Boozer - Deron Williams - Andrei Krilenko. Girdiğim bu 4 özel isim geçen seneyi bizim başımıza yıkan, bizleri rüyadan beklemediğimiz bir yerde çok erken uyandıran, duymayı istemediğimiz isimler. Bu maç öncesi gerek ilk maçtaki savruk oyunumuz, gerek Utah'ın oturmuş rotasyonu Utah'ı favori gösteriyordu. Maça yine aynı Lakers ilk beşiyle başladık. Maça Jazz Katrina kasırgası gibi başladı, ilk periyotta 12-13 lü farklara ulaştılar. Hakemler Yao'ya daha oyunun hemen başında saçma sapan 4 faul vererek Çinli ayımızı oyundan soğuttular, benche çekmek zorunda kaldık. İşte ne olduysa ilk periyodun son 3 dakikasında başladı. T-Mac drive ediyor, atlıyor, zıplıyor bize eski günlerini hatırlatıyordu. 2. periyodun başından itibaren takımımız T-Mac'in inanılmaz oyunuyla üstünlüğü ele alıyor ve bırakmıyordu. Maçta tek parlayan T-Mac değildi, Scola Yao'nun olmadığı dakikalarda çok iyi savaştı, Mike James yine benchten gelerek şutlarıyla çok önemli katkı yaptı. Yao 2. yarı yine kötü oynasa da takıma hücumda T-Mac'in yorulduğu anlarda sayı kazandırdı. Maç bittiğindeyse herkes de Utah'ı Salt Lake City'de yenmenin verdiği rahatlık, T-Mac'i eskisi gibi görmenin verdiği harika duygu ve bu takımın gerçekten bu sene başa oynayabileceğini görmenin tarif edilemez hisleri vardı.

3 Kasım @ Toyota Center (Houston Are You Ready ?)

Evimizde 07-08 sezonunun ilk maçı. Uyuşuk diye bildiğimiz Houston seyircisi salonu doldurmuş, hiçte fena bağırmıyorlar. Karşı takım genç, tecrübesiz ama gelecek vaat eden bir takım. Maça T-Mac ve Yao'yla çok hızlı başladık, özellikle T-Mac yine çok istekliydi ve alışık olmadığımız şekilde içeri zorluyordu. 3.periyota doğru Mr. ROY ile biraz kıpırdansa da Portland oyunun kontrolünü bırakmadık ve maçı 89-80 aldık. Benchten gelen Mike James yine 17 sayıyla T-Mac ve Yao'ya skorda yardımda bulundu, Clutch City'de yeni sezondaki ilk maçımızı aldık.

5 Kasım @ American Airlines Center (Now that's a real bench playa)

3-0 başlamışız, düşmanlardan Utah'ı kendi salonunda mağlup etmişiz, takım yavaş yavaş oturmaya başlamış sırada Dallas var. Yoksa yok mu? Maç ilk 3 periyot başa baş gitti, malum yine 2 yıldızımız Yao ve T-Mac bizi ayakta tuttu. Ama bu sefer ne benchten ne de Shane'den skor katkısı geldi. Dallas'taysa Jason Terry benchten gelerek hayatının maçlarından birini oynuyordu (31sayı 5 asist 4 ribaund). Tek Terry değil Stackhouse'ta yine benchten gelerek skora çok iyi katkı yaptı. T-Mac kötü attığı gecede biraz daha Yao'ya top indirseydi belki farklı olabilirdi. Bu maçtan ne mi anladık? Hemen uçmamalıyıııız, daha eksiklerimiz vaaaar, Contender dediğin kolay olunmuyoooorr...

6 Kasım @ Toyota Center (Big Guy takes it inside)

Dallas maçı pek ümit vermeyen bir oyunla kaybedilmiş hemen ertesinde güzel bir back to back'te makine takım, şampiyonlar şampiyonu San Antonio'yla evimizde karşılaşacağız. Forumda hava soğuk, inanç az. Maça başlıyoruz, başladığımız gibi Yao maçı kontrolüne alıyor. Hem hücumda hem savunmada artık kendinden beklenildiği gibi oynuyor, gözlerimiz kamaşıyor. Bench yine istediğimiz gibi ama bu sefer istediğimizden de fazlası var . Geçen senenin günah keçisi, JVG'nin belalısı Bonzi oyunda olduğu 20 dakikada 14 sayı 7'si hücum olmak üzere 15 ribaund 1 top çalma 1 de blokla çılgın attı. JVG maçı izlediyse kafasını kumun altına mı yoksa bel altına mı sokmuştur orası muamma. Batıda haftanın oyuncusu, erken Mvp adayımız T Mac yine kötü bir yüzdeyle ama bu sefer fazla zorlamayarak 12 sayı attı, bunun yanında 6 asist 9 ribaund yaparak takıma çalıştı diyebiliriz. Takımımızın ilk hafta itibariyle 3. silahı haline gelen Mikey'se yine 13 sayıyla ritüelini bozmadı. Spurs'teyse maç öncesi Rafer sağ olsun bize tecavüz edeceğine kesin gözüyle baktığımız Tony Parker 21 sayı attı ama pek etkili olamadı, Obi van Ginobili benchten gelerek bize biraz heyecan yaratsa da gece Yao'nun gecesiydi. Yao sezonun en iyi oyununu oynadı ve maçı 28 sayı 13 ribaund 6 asist 3 blok gibi istatistiklerle maçı tamamladı. Duncan ise kayıptı...

Sonuç olarak gayet iyi bir hafta geçirdik diyebiliriz. Biraz daha düzgün oynasak 5-0 gibi bir yüzdeyle başlayabilir, umut üstüne umut katabilirdik olmadı sağlık olsun. T-Mac ve Yao böyle devam etsin, Mikey, Bonzi benchten katkıları sürdürsün, Scola biraz daha dikkat etsin, Rafer artık ya aklını başına toplasın yada evinin yolunu tutsun, Francis vücut yapsın rotasyona girsin, Shane'imiz Battier'imiz de güllelerine kaldığı yerden devam etsin diyor ve gelecek haftanın daha da iyi olmasını dileyerek sizlere veda ediyoruz, vay anasını sayın Rocket severler...